Fantastic Dream

บทที่2 : ตื่น (Part 2)    หลังเลิกเรียน.. วินด์เหวี่ยงกระเป๋าเป้วางลงแล้วลงอย่างหมดสภาพในซุ้มประจำกลุ่มของเขา “อ่าว มึงเป็นอะไร วันนี้ไม่ไปเล่นบาสหรอวะ?” ชินเด็กหนุ่มเจ้าสำอางค์ประจำกลุ่ม ด้วยรูปร่างหน้าตาขอเขาแล้ว น่าจะเป็นคนเนื้อหอมได้ไม่ยาก ติดตรงที่ว่าขวัญของเค้าไม่เหมือนคนปกติ มันดันมาอยู่ด้านหน้าซะอย่างงั้น ทำให้ผมบริเวณหมุนวนเป็นก้นหอยดูน่าขำ จนบางครั้งก็โดนเพื่อนๆล้อกันว่าไอ้หัวแบล็คโฮ “ไม่ไหวว่ะ วันนี้รู้สึงเพลียๆ เจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมดเลย เป็นอะไรของมันก็ไม่รู้” วินด์ตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ “แล้วมึงไปทำอะไรมาล่ะ เมื่อวานก็ยังดีๆอยู่นี่” เด็กหนุ่มผิวเข้ม ใส่แว่นหนา ผู้มาจากครอบครัวทหาร ถามขึ้น “ก็ไม่นะ กุตื่นมาก็เป็นแล้ว ช้ำไปทั้งตัวเลยเนี่ย” “จะบอกว่านอนดินจนไปกระแทกอะไรเข้าก็ไม่น่าจะหนักขนาดนี้” วินด์ตอบพร้อมกับเปิดเสื้อให้เพื่อนของเขาทั้ง2ได้เห็นรอช้ำขนาดใหญ่ ที่พาดจากหน้าอกไปจนถึงสีข้างจำนวนสี่รอย “เฮ้ย อย่างงี้ไม่ปกติแล้วนา กุว่ามึงไปหาหมอเถอะ” ชินแนะนำ “ไม่ต้องก็ได้มั้ง แค่นี้ไม่กี่วันก็หาย กุก็เป็นออกบ่อยแค่ไม่เคยใหญ่เท่านี้เอง 5...

บทที่2 : ตื่น     ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องพอให้เห็นเส้นทาง เด็กหนุ่มชั้นม.ต้นคนหนึ่งกำลังวิ่งออกห่างจากหมู่บ้านเข้าสู่ป่าอย่างไม่คิดชีวิต โดยมีสิ่งมีชีวิตประหลาดไล่ตามอยู่ไม่ห่าง     ด้วยความที่ในป่าต้นไม้ปกคลุมอยู่อย่างหนาแน่น แสงจันทร์จึงเริ่มส่องลงมาไม่ถึง ทำให้การวิ่งหนีของเด็กหนุ่มช้าลง ระยะห่างระหว่างเขาและสัตว์ประหลาดที่กำลังไล่ตามมาเริ่มลดลงเรื่อยๆ ‘ไม่ได้การแล้วแฮะ’ วินด์คิด ‘เอาวะ ลองดูซักตั่ง’ ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็หักเลี้ยวกระทันหัน แล้วคว้ากิ่งไม้ขนาดเหมาะมือบริเวณนั้นขึ้นมาถือไว้ พร้อมกับหลบอยู่หลังเงาของต้นไม้ใหญ่     ทันทีที่เจ้าสัตว์ร้ายที่วิ่งตามมาโผล่พ้นต้นไม้ที่เค้าแอบอยู่นั้น เด็กหนุ่มก็กระโดดขึ้นแล้วฟาดท่อนไม้ในมือเข้าไปที่หัวของสัตว์ประหลาดตัวนั้นอย่างสุดแรงเกิด “เปรี้ยงง!!” ท่อนไม้ในมือของเด็กหนุ่มแตกกระจาย แต่กลับไม่สามารถทำอะไรสัตว์ประหลาดตัวนั้นได้เลยแม้แต่รอยขีดข่วน แต่กลับทำให้สัตว์ร้ายที่กำลังโกรธอาลาวามหนักกว่าเดิม พร้อมกับเหวี่ยงหางที่เต็มไปด้วย...

บทที่1 : จุดเริ่มต้น Part : 2       คืนวันนั้น.. วินด์กำลังเดินอยู่บนถนนเส้นหลักของหมู่บ้านเล็กๆชายป่าแห่งหนึ่ง ซึ่งตัวเขาเองก็จำไม่ได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร และมาทำไม เค้าจึงออกเดินสำราจดู     บ้านแต่ละหลังบริเวณสองข้างทางที่เขาพบนั้น ดูแปลกตาด้วยลักษณะการออกแบบที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่กลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ทั้งๆที่เค้าจำได้ว่าพึ่งจะเคยมาเห็นสถานที่แบบนี้เป็นครั้งแรก     ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน มีเพียงแสงจากดวงจันทร์ ที่สาดส่องลงมาให้พอให้เห็นเส้นทาง และแสงไฟจากสุดปลายถนน ซึ่งน่าจะเป็นศูนย์กลางของหมู่บ้านแห่งนี้ เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจออกเดินมุ่งหน้าไปดูต้นกำเนิดของแสงไฟนั้น..     เมื่อมาถึงบริเวณกลางหมู่บ้าน เขาพบกับศาลาทรงโดมสองชั้นขนาดไม่ใหญ่มาก ด้านในมีผู้คนหลายสิบคนที่คาดว่าน่าจะเป็นสมาชิกของหมู่บ้านแห่งนี้ กำลังนั่งล้อมวงจับมือกันทำพิธีอะไรบางอย่างอยู่ ที่ตรงกลางของชาวบ้านเหล่านั้น มีแท่นบางอย่างสูงขึ้นมาประมาณหนึ่งเมตร มีตะกร้าทรงรีขนาดไ...

บทที่1 : จุดเริ่มต้น             เอกอี้ เอก เอ๊ก!! พั่บ! เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันหนึ่ง แล้ก็ดับไปแทบจะทันทีเช่นทุกวัน             เด็กหนุ่มนักเรียนชั้นม.ต้นปีสุดท้าย ผู้ที่ซึ่งเสียงนาฬิกาปลุกไม่สามารถทำอะไรเค้าได้ กำลังหลับอุตุอยู่บนที่นอน ในห้องนอนที่มีเพียง เตียง โต๊ะเขียนหนังสือที่มีหนังสือวางกองเต็มไปหมดจนล้นมาถึงที่พื้น และตู้เสื้อผ้าตู้เล็กๆอีก1ตู้เท่านั้น             เวลาผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เสียงบีบแตรอย่างบ้าคลั่งก็ดังขึ้นจนปลุกเขาจากห้วงแห่งความฝัน พร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกามาเพื่อดูเวลา "ชิบหายแล้ว!! หกโมงแล้วหรอวะเนี่ย" เด็กหนุ่มสบถพร้อมกับเด้งตัวลุกจากที่นอน รีบวิ่งล้างหน้าแปลงฟันและแต่งตัวไปโรงเรียนในทันที             ห้านาทีต่อมา เด็กหนุ่มผู้ตื่นสายก็พร้อมอยู่บนรถตู้รับส่งนักเรียน เจ้าของเสียงแตรที่ปลุกเขาได้สำเร็...

บทนำ : การต่อสู้ครั้งสุดท้าย                ท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืน มีเพียงแสงจันทร์ และ แสงสว่างที่เกิดจากร่องรอยของการสู้รบ ซึ่งกำลังจะมอดดับลงไฟพร้อมๆกับสายฝนที่เริ่มโปรปรายลงมา               ชายหนุ่มในชดคลุมสีเทาเข้ม ในมือถือดาขนาดใหญ่ที่มีความยาวเกือบเท่าตัวเอง กำลังยึนประชันหน้าอยู่กับเงาทะมึนขนาดใหญ่สูงราว20เมตร ที่กำลังคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวจ้องมองมาที่ชายหนุ่มคนนั้นเช่นกัน               สิ้นเสียงคำราม พื้นดินรอบบริเวณที่ชายหนุ่มยืนอยู่นั้นก็ค่อยๆยกตัวสูงขึ้น จนมีความสูงพอๆกับสัตว์ประหลาดร่างยักตัวนั้น ทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันนิ่งเงียบ ไม่มีฝ่ายใดขยับเขยื่อนแม้แต่น้อย แรงกดดันที่ทั้งสองแผ่เข้าหากันนั้น ทำให้รู้สึกเหมือนเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานชั่วกัปชั่วกัล และทันใดนั้นเอง เปรี้ยง!!! เสียงฟ้าฝ่าที่รุนแรงได้ดังขึ้น เหมือนดังเสียงระฆังเริ่มต้นการต่อสู้ การต่อสู้ครั้งสุดท้ายที่จะตัดสินชะตากรรของโลกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว!!             ...